Ulan İstanbul

Eğer sen yine İstanbul'san
Kirli dudaklarını bulut bulut dudaklarıma uzatan
Sirkeci Garı'nda tren çığlıklarıyla bıçaklanıp
İntihar dumanları içindeki Haydarpaşa'dan
Anadolu üstlerine bakıp bakıp
Ağlayan
Sen eğer yine İstanbul'san Aldanmıyorsam
Yakaları karanfilli ibneler eğer beni aldatmıyorsa
Kulaklarımdan kan fışkırıncaya kadar
Yine senin emrindeyim
Utanmasam
Gözlerimi damla damla kadehime damlatarak
Kendimi yani şu bildiğim Atilla İlhan'i
Zehirleyebilirim...

"Atilla İlhan" 

  

İstanbul; ruhani, büyülü ve bir o kadar acımasız bir şehir. Delice seveni olduğu kadar, nefret edenlerinde eksik olmadığı dev bir kazan. Geçtiğimiz günlerde 'Ulan İstanbul' yeni bir dizi başladı. Malum yaz dönemini atlatmak, tutarsa devamı gelir mantığıyla çekilmiş bir dizi. İlk bölüm itibariyle reyting ve izleyici tepkileri gayet olumluymuş. Bu dizi ile ilgili gündeme gelen haber ise yok artık dedirten bir cinsten. Çanakkale'de yaşayan bir vatandaşımız 'İstanbul'a hakaret edildiği'' gerekçesiyle suç duyurusunda bulunmuş. Ve şöyle bir açıklama yapma gereğinde bulunmuş.

"Ulan kelimesinin Türkçe sözlükteki karşılığı, 'Çok kaba bir biçimde öfke ve nefret anlatır' demektedir. İstanbul'da yaşayacaksınız, İstanbul'un sayısız nimetlerinden faydalanacaksınız ve sonra da şehri İstanbul'a hakaret edeceksiniz. Bu düpedüz İstanbul'a karşı saygısızlıktır, nankörlüktür. Hiç kimse İstanbul'u küçük düşüremez, İstanbul'u öfke ve nefretle anamaz. İstanbul'a karşı yapılan bu hakarete sessiz kalmak ve tepki göstermemek insanlık suçudur."

Her şeyin güllük gülüstanlık yaşandığı! ülkemizde insanlık suçu yeni bir boyut kazanıyor. Ne diyelim "Ah ulan İstanbul sen mi büyüksün  yoksa ben mi?" diyeceğim suç kardeşim...

They Might Be Giants - İstanbul

İstanbul’un güzel gözü: Ara Güler

Fotoğraf anı donduran ve zamana tanıklık eden kareler. Fotoğrafçılığın temel gayesi düşsel bir güce ulaşmak, o anı unutulmaz bir hikayeye dönüştürmektir. Bu nedenle her fotoğraf şiirsel bir nitelik taşır. Bu noktada görüntü sözcüklerin tarif edemediğini şekillendirme görevini üslenir. İşte bu şiirselliğin peşinden koşan bu toprakların en iyi fotoğrafçılarından biri büyük usta Ara Güler'dir. Zaten onun için İstanbul'un güzel gözü denir.

Ara Güler aslında yazar olmak istermiş. En büyük merakı da tiyatroymuş. Oyun yazarı olmak istemiş. Piyesler yazmak, sahnelemek hevesindeymiş. Sonra fark etmiş ki, hikaye yazarken bile fotoğraf çekiyor. Nasıl mı? Öyle oluyormuş işte. “Demek ki benim görümde bir sızıntı var. Ben hikaye de yazsam yine fotoğraf yazıyorum” diyor.

Bilirsiniz fotoğrafta ilk ders ışıktır. Belki de en önemli şey. Ara Güler, ışığa “sihirli boya” diyor; “Bu ışıktır, herşey ışıkla başlar. Işık varsa dikiş makinesiyle bile fotoğraf çekersin.”

Ara Güler bir röportajında  En çok neyi fotoğraflamaktan hoşlanıyorsunuz?” sorusuna her zaman “İnsanlar” yanıtını verir. İnsanları sokakta, işte, oyunda, gündelik hayatın görünen her alanında fotoğraflamak istediğini söyler ve ekler: “Bunun için parmak uçlarımda yanlarına yaklaşır, onları rahatsız etmeden deklanşöre basarım.”

Evet büyük usta; umarım en kısa zamanda eski sağlığına kavuşursun. Acil şifalar diliyorum.

They Might Be Giants - İstanbul

Son İstanbul

Ben de biliyorum; liman kentlerinin kimlikleri denizle öpüştükleri yerlerde gizlidir ve kıyıları altı şeritli yollarla boğmak, dudaklara beton dökmek, öpüşleri mühürlemektir. Haklısınız, kentlerimiz de yabancıyız şimdi; oysa o zamanlar yabancı kentlere göçmüş olsaydık bize dedikleri gibi, oraları belki aşina gelirdi. Bilmez miyim, elbette kızlarımız da sıkılıyorlar bizden; biz sıkılmadık mı annelerimizden? Hem onlar hiç değilse yaşlanmasını bilmişlerdi. Bizse hala en genç olma ve geleceğe ipotek koyma iddiasındayız. Yani büsbütün çekilmeziz. Onu da biliyorum; galiba asıl aşklarımız son yaşadıklarımızdı ve "En güzel aşk henüz yaşamadığım" demek gelmiyor ikimizin de içinden. Lütfen intihar etmeyiniz. Ya son İstanbul sizseniz?

"FERİDE ÇİÇEKOĞLU"

They Might Be Giants - İstanbul