Bugün 5 şarkılık listemizin konusu en kutsal varlıklarımızdan biri olan Anne'ler. Anne çocuk
ilişkisi babaya göre daha duygusal bir bağ içeririr. Çünkü onlar babalar
gibi duygularını içine gömüp, kaçak dövüşmezler. Bütün sıkıntılarını,
dertlerini, acılarını, sevinçlerini annelerle paylaşmak güzeldir.
Gidersin ona sımsıkı sarılırsın ve o an herşeyi unutursun...
Murat Menteş yıllar önce yazmış olduğu bir yazıda ne diyordu;
“Neden böyle oldu? Türkiye’de niçin her yerde erkekler boy gösteriyor?
Hep erkeklerin sesi duyuluyor. Memleketin üç tarafı testosteron
deniziyle çevrili sanki. Burası bir yurt yuva mı, yoksa çakal panayırı
mı? Bir anne tembihine, nine nasihatine, bacı öğüdüne, sevgili ikazına,
bir kadın tebessümüne, jestine, sesine hasret kaldık. Türkiye’nin gök
kubbesinde hoş seda filan yok. Böğürtüler, hırıltılar, zırıltılar
yankılanıyor. Bu artık erkek egemenliğinden öte bir şey. Herif
tahakkümü, hödük tasallutu, hanzo taziri. Kadınların gülümsemediği bir
ülkenin erkekleri cesur olamaz…”
Son olarak bilim insanlarının yapmış olduğu araştırmalara göre erkekliği belirleyen Y kromozonu ölüm sürecine girmiş durumda. 5 milyon
yıl içinde de tamamen yok olacağı belirtiliyor. 3 milyon yıl önce Y kromozomu
üzerinde bin 400 gen bulunduğunu, ancak günümüzde gen sayısının 45'e
indiğini açıklanıyor. Yani Y kromozonu giderek kısalıyor. İngiliz bilim adamı Bryan Skyes'in "Kadınla karşılaştırıldığında birçok
eksiği bulunan erkek, genetik bir çöp" yorumu ise erkeklere son darbeyi vuruyor.
O zaman son söz yine müzikte olsun. Hepinize Mutlu Pazartesiler...
Bugün dersimiz "Aşk", konumuz ise; "Başka türlü aşk şarkıları". Ne demiş serseri yazarın biri; "Kalabalığa karışmak için hiçbir özellik gerekmez, ama yalnız ve dik durmak için gerçekten çok şey gerekir.." Tüm Kaybedenler Kulübü üyeleri için "Ve Odunu" politikası ile son sözü elbette müziğe bırakıyoruz.
Öyleyse Aşk olsun...
Babyshambles – Fuck Forever
İngiliz ileri uç serseri ekolünün bir numaralı forveti Pete Doherty ebedi mutluluğun sırrını açıklıyor. Formül basit, fazla duygusallığa girmeden gole dönük atak futbol oynamak. Pete Doherty bu agresif yönünyle, bir dönem Libertines grubunun beyni olarak o dönemin bir diğer ünlü ismi The Strokes ile zengin-fakir rock'cı kavgalarını yapmıştı. Olsun arada kavga iyidir. Arayı sıcak tutar..
Ahmet Kaya – Giderim
Bir dönem ülkemizden çatal, bıçakla kovalanıp, öldükten sonra baş tacı edilen Ahmet Kaya mesajı sert ve çok net veriyor. Senden aldığım ne varsa / Yerine koyar giderim / Ezdirmem sana kendimi / Gövdemi yakar giderim / Beddua etmem üzülmem / Kafama sıkar giderim.
Özlem Tekin – Aşk Her şeyi Affeder mi?
Özlem Tekin evrensel bir konuya parmak basıyor. Cidden soru en kazık yerden geliyor. “Risk Nedir?” sorusundan bile zor bir soru. 90’lı yıllardan bu yana bu soruya şahsen ben bir cevap bulamadım. Siz buyduysanız lütfen beni arayınız. Ayrıca hatalıysam da arayabilirsiniz.
Erkin Koray – Deli Kadın
Yılların usta müzisyeni Erkin Baba; naz, kapris, huysuzluk yapıp, problem çıkarmayı seven dişi denen canlılara mesajı çok net veriyor. Deli kadın / Hiç sen beni / Anlamadın / Sopa mopa / Kar etmiyor / Taş kafana.
Violent Femmes – Fat
Özellikle Çikolata, Eti Puf ve Eti Cin seven hanım arkadaşları unutmayan Violent Femmes grubu şöyle diyor şarkıda: Umarım şişmanlarsın / Çünkü şişmanlarsan eğer / O zaman benim dönmemi istersin / Ben bakmam ne kadar şişkosun, ne kadar sıska / Bana sadece sevecek bir şey ver. Cidden çok samimi ve içten şarkı sözleri. Bu arada bir Biskrem versem döner misin?
Jane Birkin & Serge Gainsbourg – Je t’aime… moi non plus
Serge ve Jane çiftinden bir yatak odası şarkısı. Belki de dünya üzerindeki en erotik şarkı. Katıksız sevişme şarkısı. Jane Birkin “seni seviyorum” diye inlerken, Serge cevap veriyor “ben de seni hiç!”
Sezen Aksu – Git
Aşkın en zor evresi ayrılık kısmıdır. Minik Serçe, bu sarsıcı ve insanı bozguna uğratan duruma el atıyor. Mademki istiyorsun, öyleyse durma git / Beni düşünme, rahat ol, yalnız kalabilirim / Sen de bilirsin, hiçbir acı sonsuza dek sürmez / Hatta her an yeniden sevebilirim. Güzel hoş diyorsun Minik Serçe, ama her an yeniden sevebilirimle olmuyor bu iş cidden. Evet olmuyor…
Esmeray – Unutama Beni
Hatırlarsanız “Eternal Sunshine of Spotless Mind”, eski sevgiliyle ilgili tüm anıları beyninizden silmek konulu nefis bir Michel Gondry filmiydi. Hatta öyle ki Gondry Esmeray’ın bu şarkısını dinlememiş ve filmi yapmaya karar vermiş. Tamam tamam uyduruyorum yok öyle bir şey. Ne diyordu Esmeray “Boğazında düğümlenen hıçkırık olayım / Unutma beni / Unutama beni. Cidden beddua gibi sözler.
Barış Manço – Lambaya Püf De
Barış Manço’dan gaz lambalı dönemlere ait içinde derin mesajlar barındıran güzel bir eser. Sevişme tansiyonunu yükselten ateşli bir şarkı. Günümüzde şarkı “Hanım şu elektriği bir kapatıver, halvete girelim” şekline döndü, orası ayrı bir konu elbette.
Kesmeşeker – Aşk ve Para
İşte tarihin asla cevap bulamadığı en büyük soru “Aşk mı yoksa paramı” Tam bir kargaşa denklemi; aşklı fakat parasız günler ve paralı fakat aşksız günler ikilemi. Gerçi günümüzde para her kapıyı açar mantığıyla konuyu kısa kesiyorum.
Grup Vitamin – İstanbul’da
Grup vitamin’in bir yandan uzaklardaki sevgiliye mesaj verdiği, diğer yandan İSKİ’ye giydirdiği çalışma. Gittiğin yerler nasıl, bilinmez güzelim / İstanbul’da sular akmıyor / Bu sabah yine her sabah ki gibi sıkıldım İstanbul’dan / Moralim bozuk, cereyan kesik, hele bir de sen yoksun ya, çok yazık. Elbette grubun Aşkın Gözyaşları şarkısı da unutulmamalı. Dönemin meşhur şarkılarından alınan sözlerin Grup Vitamin’in nefis kolajı eşliğinde ortaya çıkan şiirsel eser. Hatırlar mısın bilmem o mahur beste çalar Müjgan ile ben fenalaşırdık. Bu arada Gökhan Semiz cidden çok büyük sanatçıydı.
Juanito – Arkadaşımın Aşkısın
En büyük dostluklar çoğunlukla araya bir kadın girdiği zaman bozulur derler. Bu bağlamda arkadaşının aşkına duyulan sevgi, tarifsiz bir huzursuzluk ve pişmanlık barındırır. Özellikle Türkiye coğrafyasında çok sakıncalı bir konu. Allah muhafaza namus davası ayağına kör kurşunlara gelirsin. O yüzden bildiğin yoldan şaşma, arkadaşının aşkına bakma.
Finali romantik cümlelerle yapalım istedim. Görkemli kaybeden, alkolik serseri Charles Bukowski TRT Ankara Radyosundan sizler için bildiriyor. Esen ve aşkla kalın dostlar.
Yan yana yürümeyelim diye dar yapılmıştı kaldırımlar Ve yine yan yana yürümeyelim diye dar kafalıydı insanlar Ve sırf dardı diye kafalar, düşünmeyi bırakıp sevmeyi denedik Sarılmak yakar bizi deyip aşkı hep uzaktan sevdik….
"Yaşamım boyunca hakkı aradım; ezilenin ve
güçsüzün yanında durdum. Memleketlilerim sömürülmesin, memleketlilerim
kullanılmasın, memleketlilerim ölmesin diye konuştum. Eşitlik için
yazdım, eşitlik için söyledim, eşitlik için dayak yedim, eşitlik için sövdüm. O günleri göremeyeceğimi bilsem de birilerine o günleri gösterebilmek için öldüm"
2 Haziran1991'de usta şair Ahmed Arif, yalnız bir şekilde, hasretinden prangalar eskiterek bu sahte dünyaya gözlerini yumdu. Saygıyla anıyoruz....
İlk defa okuldan kaçtığımda 16 yaşındaydım. Eskişehir'in
gerçekten eski olduğu yatılı okul yıllarıydı. Devlet ciddiyetinin
içimize işlendiği ama boyumuzdan büyük hayallerimizin olduğu bir dönem.
Soğuk bir kış günüydü. Dışarıda lapa lapa kar yağıyordu. Bir bayram
öncesi bir grup arkadaş okuldan kaçmak için plan yaptık. Salinger ile yeni tanıştığım bir dönemdi. Ona dair ne bulursam okuyordum. İçimde gizliden gizliye bir Holden Caulfield
hayranlığı vardı. Okulun parmaklıklarından kaçış ve Enveriye
İstasyonu'ndan trene kaçak biniş. Hiç unutmam o gece tren, nazi kamplarına ölüm taşıyan o karanlık katarlar gibi kalabalıktı. Dışarısı gece olmasına rağmen lapa lapa yağan kardan dolayı bembeyazdı. Ve o Eskişehir'in içine işleyen ayazı. O zaman hızlı trenler yoktu. Mavi Tren'in boş koridorlarının birinde Sümerbank bavulumun üzerine uzanmıştım. Aklıma Cemal Süreya dizeleri geldi;
Bir başına arşınlıyor bir adam mavi treni
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni..
Kompartımanlarından birinden Ahmet Kaya'nın 'Kum Gibi' şarkısı yükseliyordu.
Martılar ağlardı çöplüklerde
Biz seninle gülüşürdük
Şehirlere bombalar yağardı her gece
Biz durmadan sevişirdik
Hayatımda bir şarkının bu kadar tesirli olabileceğini bir daha hissetmemiştim. Üşüyorsun ama içinde bir yanardağ alev püskürtüyor. Kokusunu, hacmini, cismini bilmediğin bir duygu. Tuhaf bir tat; ekşi ve acı arasında ama lezzetli. Hayat o an kum saatinden dökülürcesine damla damla ilerliyor. Bavuluma sarılmışım, boşta kalan elimle buharlanan camı siliyorum. Mavi Tren'in o raylara vuran tıkırtısı eşliğinde gökyüzüne bakıyorum. Şehirlerden uzaklaştıkça yıldızlar daha parlak oluyor. O zaman "işte bu benim yıldızım" demek daha kolay oluyor. Şehirler sahte ışıklarıyla duygular gibi çoğu şeyi gizliyorlar.
Sonunda eve varış. Elbette arkadan
oğlunuz okuldan kaçtı temalı bir telefon ve okula dönüşte alınan bir ton
ceza. Ama içimdeki coşkuyu hatırlıyorumda, her şeye değmişti bence. Bazen bir anlığına yaptığın bir çılgınlık ömre bedel oluyor. Değiyor mu peki? Değiyor arkadaş. İliklerine kadar değiyor.
Ve
babalarımız. Bizim kuşağımızın babaları biraz sertti. Onların hiç bir
zaman ruh halinin mevsimi bilinmezdi. İçlerindeki sevgiyi hep ikinci
plana atıp doya doya sarılmaya korktular. Ama belkide haklıydılar. Onlar
bu çoğrafyada iki tane darbe gördü. Hapislerde yattılar, işkence
gördüler. Sonuçta hapishanelere her dönem mevcut düzene karşı çıkan sistem
muhaliflerini sindirme ve teslim almak gibi bir misyon verilmişti.
Özellikle darbe dönemlerinde her şey işkence nedeniydi. Nedene de gerek
yoktu aslında. Boyun eğdirme ve mutlak itaati sağlama adına dizginsiz
bir politika izlendi babalarımız üzerinde. Buralarda onlara özellikle
herkesin asker olduğu söylendi. Askeri bir disiplin eşliğinde askeri
sayım düzeni, tekmil zorunlu spor, yat-kalk saatleri, askeri marşlar
gibi zorunlu dayatmalar tam bir itaat düzeni eşliğinde sayısız kere
yapıldı. Belki bu yüzden babam sürekli rüyasında aynı marşı sayıklıyordu
dolunaylı gecelerde. Ve sonra bir gün babalarımız eve döndü. Küskün ve
umudunu yitirmiş bir vaziyette. Her zaman sert görünmek zorunda kaldılar. Belki o yüzden
bizlerde sevdiklerimize sıkı sıkı sarılıp gitme diyemedik.
Sonrası mı? Geriye sadece kırık bir “Pinokyo” bisiklet ve ekmek almaya giderken aşık olduğumuz kızlar.
O günden sonra, “Babalar hep perşembe, anneler hep cuma oluyordu...” Ve çavdar tarlalarına özgürlük geldiği gün biz tekrar aşık olacağız....
Hepimiz gençtik; yaşlı olanlarımız da vardı aramızda ama hepimiz gençtik. Onlar, insanları, çiçekleri, karıncaları, kuşları, balıkları ve yıldızları öldürmek için çıkmışlardı sokağa. Hepsi yaşlıydı; genç olanları da vardı aralarında ama hepsi yaşlıydı. Ve hepsi silahlıydı. Çeşit çeşit sustalılardan otomatik tabancalara kadar iyice kuşanmışlardı silahlarını. Bir köşe başında bekliyorlardı bizi. Bekledikleri yerde karşılaştık. Belki daha elverişli bir köşe başı ve daha uygun bir zaman bulunabilirdi ama bu karşılaşma kaçınılmazdı.
Çatışma uzun sürdü. Karanlık bir dönemin bitişinden karanlık bir dönemin başlangıcına kadar. Yenilmiştik. Yenileceğimiz belli değildi ama çok da şaşırmadık. Şimdi kaçıyorduk işte. Yakalanmamak için, yeniden dövüşebilmek için kaçıyorduk. Belki de bastığımız bu ham toprak İstanbul'un karanlık, suskun sokaklarıydı. Bırakıp geride karımızı, çocuğumuzu, basılacak evlerimizi terk ediyorduk. Sıcacık, dost bir evin özlemi en çok böyle zamanlarda çöker insanın içine.
