18 12 2014

KAHVALTI


Yemek üstüne ne düşünürsünüz bilmem
Ama kahvaltının mutlulukla bir ilgisi olmalı...

"Cemal Süreya"

Dünyada yapılan kahvaltılardan 50 adet seçki. İçinde Türkiye'de bulunuyor...


17 12 2014

Bir Zamanlar İstanbul


1971 tarihinde istanbula gelen bir turistin fotoğraf makinesinden çıkan görüntüler, turistin verdiği bilgi fotoğraflar sonradan renklendirme değil, zamanın en kaliteli fotoğraf makinesiyle çekilmiş. Renkli olmasının sebebi; kodachrome filmlerinin kullanılması. Sadece Amerika Kansas' ta bulunan dwayne's photo' dan sipariş edilip, laboratuvarında banyo edilebilen pozitif filmleri...

Kaynak















 

Bugün günlerden Morrissey


Morrissey ve İstanbul bu akşam buluşuyor. 7 Aralık'ta yapılması gereken ama lojistik sebeplerle iptal olan konser bu akşam yapılacak.

1959 senesinin 22 Mayıs tarihinde, rock müziğin en renkli figürlerinden biri olan Steven Patrick Morrissey (Mozz) dünyaya gözlerini açıyordu. Morrissey, gitarlı müzik yapan ünlü ya da ünsüz bir çok grubun etkilendikleri isimler bölümünün demirbaşlarından biri olan The Smiths müzikal yolculuğuna 1982 yılında başladı. Mozz The Smiths’le başladığı yolculuğu şu an tek tabanca olarak sürdürüyor. Rivayet odur ki Johnny Marr kendi bestelerine söz yazacak birisini arar ve karşısında Morrissey’i bulur. Marr, Morrissey’in kaleminin sesi olmuştur. Bu ikili çok iyi bir kimya tutturarak, müzik tarihinin en iyi ikililerinden biri olurlar. 70 yılların sonlarında punk’la başlayan, post-punk akımıyla farklı bir yöne yol alıp, indie müzik denen kavrama evrimleşen o nefes kesen yılların en önemli şahitlerinden biriydi Morrissey. 

Ve 10 Haziran 2006 Morrissey'in İstanbul'a geldiği ilk konser. Yanımda sevdiğim insanlar, başımda gençlik düşleri ve karşımızda Morrissey. Yanımızda bulunan bir grup ergenin sohbetine kulak kabartıyorum. Diyalog aynen şu şekilde "Mor ve Ötesi konserinden sonra sahneye Morrissey diye bir adam çıkıyormuş..." Oysa ki o Morrissey diye bir adam! için sahnenin en önünde onun bütün konserlerini takip eden sadık bir hayran kitlesi bekliyor. Sonra sahneye Morrissey çıkıyor. "Tren öpsün sizi Zeki Müren" benzeri bir diyalog eşliğinde Morrissey'in Zeki Müren hayranlığına şahit oluyoruz. Bağrışlar, çağrışlar eşliğinde Morrissey'in terli gömlekleri havada uçuyor. Morrissey'in gömlekleri fırlattığı yerde bir kargaşa. Sanki bir grup aslanın bir ceylanı parçaladığı sahne canlandırılıyor. O gömleğe sahip olan artık dünyanın en mutlu insanı. Konserin sonuna doğru tüm umutlarımız "There is a light and it never goes out" şarkısını duymak için. Ama olmuyor. Morrissey, The Smiths günlerini unutmak istercesine bu şarkıyı çalmıyor. Oysa bu konsere öyle görkemli bir final ne çok yakışırdı. Her şeye rağmen o gece çok mutluyduk.  Bilge Karasu'nun kedileri, Tezer Özlü'nün ızdırapları, Pavese'nın acıları ve Morrissey'in şarkıları arasında sessizce yabancılaşmaya devam ettik. Ama dünyanın bir gün daha güzel olacağı umudunu yitirmeden...


9 12 2014

Distopya


Yirminci yüzyılın en önemli distopya eserlerinden ikisini, George Orwell‘in kaleme aldığı 1984 (Nineteen Eighty-Four) ve Aldous Huxley‘nin Cesur Yeni Dünya (Brave New World) eserlerini bugün yan yana koyup inceleseydik nasıl bir sonuç çıkartırdık?

Neil Postman 1985 yılında – Orwell’in öngördüğü distopya kurgusunun geçtiği tarihin tam da bir yıl sonrasında – böylesi bir entelektüel çabaya girişti ve geç yirminci yüzyılın esansının Huxley tarafından daha isabetli bir biçimde tahayyül edildiği sonucuna vardı.







Leonard Cohen - The Future

MERCAN DEDE, SU, NEY VE DOĞA


Ney, sesiyle de, kendisine verilen nefesi büyülü melodilere dönüştürmesiyle de diğerlerinden ayrılan, çok özel bir enstrüman. Ney dinlemek bana daima huzur vermiştir. Ülkemizde çok değerli neyzenler var ama ben neyi özellikle Mercan Dede’den dinlemeyi seviyorum. Son günlerde de, sanatçının yeniden düzenlediği “Yağmur Yağar Taş Üstüne” adlı türküde buluyorum neyin o büyülü sesini.

Henüz dinlememiş olanlar için bu eserin hikayesini anlatmak isterim. Mercan Dede, geçtiğimiz günlerde Damla Su ile ortak bir proje gerçekleştirmiş. Damla Su, bu proje için ünlü neyzeni Uludağ’daki kaynağına götürmüş. Mercan Dede daha önce de “Su” adlı albümünde suyun tınılarından ilham almıştı biliyorsunuz. Fakat bu kez, doğanın kalbine yolculuk yapmış ve suyu kaynağında dinlemiş. Sonra stüdyoya dönüp su ve doğa seslerini tek tek notaya çevirerek “Yağmur Yağar Taş Üstüne” adlı türküyü yeniden yorumlamış.

Düzenlemede, ilk başta da bahsettiğim gibi, kulağa ilk gelen enstrüman ney. Zaten Mercan Dede Uludağ’a yaptığı yolculuk sırasında da sık sık mola verip ney üflemiş. Türküde neyden başka kabak kemane ve aqua drum kullanılmış. Bu arada hayranlarının da bileceği gibi, Mercan Dede sufi müziğini genelde yerel enstrümanlar ve elektronik müzikle de harmanlar. Ancak sanatçı bu eserde elektronik müziğe yönelmemiş. Türkünün orijinal tadından uzaklaşmamak için olsa gerek diye düşünüyorum…

Uzun sözün kısası, Mercan Dede ve Damla Su işbirliği ile ortaya çıkan bu eser gerçekten rüya gibi olmuş. Dinlerken ney sizi doğanın kalbine alıp götürüyor. Doğal kaynak suyunun yolculuğuna eşlik ediyorsunuz. Ee, projenin adını boşuna “Suyun Seyahatnamesi” koymamışlar, değil mi? Hadi dinleyelim:



Bir boomads advertorial içeriğidir.

5 12 2014

Hollywood Starlarının Müzik Grupları


Hollywood starları bütün dünya tarafından tanınan, çekmiş oldukları filmler milyonlar tarafından izlenen meşhur kişilikler. Bu meşhur oyuncularından bir kısmı aslında bir dönem profesyonel anlamda müzikle uğraşmış, hatta kimisinin kurmuş oldukları gruplar ile müzik hayatlarına devam ediyorlar. İşte o meşhur oyunculardan bazıları ve müzikal projeleri.

Juliette Lewis – Juliette and the Licks



Keanu Reeves – Dogstar 



Jared Leto – 30 Seconds to Mars 



Russell Crowe – 30 Odd Foot of Grunt



Steven Seagal – Steven Seagal Band / Thunderbox 



Bruce Willis – Bruce Willis & The Accelerators / Blues Band



Bonus: Natalia Gastiain Tena - Molotov Jukebox 

Game Of Thrones dizisinde izlediğimiz vahşi karakter Osha'nın vokal yaptığı harika bir grup...

Şahinin Kopardığı Elmas


i.
bir zamanlar hep fotoğraflar çekerdim
bütün gün orda burda dolaşıp
gemi yolcularını, liman meyhanelerini
çan kulelerini, düğün törenlerini, kız kardeşlerimi
göğsünde döğmeler olan bir dilenciyi
güllerden ve deniz kızlarından
sonra el olan ama parmakları olmayan denizi
yüz olan gözbebekleri olmayan
eski fotoğrafçı dükkanlarında çizgili mayo giymiş kadın
fotoğraflarını hep yeniden çekerdim
bir saatçi vardı, ası saharyan mıydı ne, onu da
istanbul’u ve bu kentin hiç kimsenin bilmediği armasını
bir sokak bileyicisini
ellerinde bukinalarıyla uçuşan melekleri (eski taş binaların
üstünde)
ve balkonda üç güvercinin bir sülünü yiyip bitirişini (yani
olağanüstü her belgeyi)
daha mı neyi
o kadar çok şeyi ki, her neyse
bir gün bütün bunlar bana ucuz geldi
sonra bütün bunlar bana ucuz geldi
attım fotoğraf makinamı bir yana
vurdum sokaklara kendimi (ara sokaklara, çıkmaz sokaklara,
istanbul denizinin mavi bir kapı gibi açılıp kapandığı)
ve dolaştım eski bizans meyhanelerini bir bir
ağzımda sönmeyen bir sigarayla.
nemli küf kokan sütunların dibinde hemen
adamlar gördüm, yürekleri gözlerine taşan adamlar
boşalan oradan da gözyaşı gibi
tam gözyaşı gibi (öyle diyorum, çünkü yasları eksikti, silinmişti
kaygıları da, acıları desen, yoktu ki. yani bir gözyaşıydı ki,
şahinin boşluktan kopardığı elmas, kaskatı, gene bir elmasla
kesilebilen ancak)
ne dualar geçerliydi onlar için, ne de
dünyayı sanatıyla öğrenen bir gökyüzü işçisinin bilgisi
hiçbiri
ve anlattımdı efsanesini onlara
suya yeni indirilmiş bir teknenin
nasıl filizlere boğulduğunu. ve sonra
dedimdi, kaynağıdır mutluluğun insan da
kuruyup kalsa da bir ağaç gövdesi gibi
ve ardımdan kirli bir su birikintisi beni
izledi durduydu sanki yıllarca.
ey galata rıhtımlı sonbahar, ey gök kuyusu!
ölü bir martıyı tekrarlıyordun boyuna
ağzında güneşten bir solucanla
düşürüp yükseltiyordun onu
sen, dişi kent, sense
az kalsın dişi bir şiir yazdıracaktın gittikçe azalan yaşıma
ayaklarımı denize sallandırarak
gözlerimi bir deniz kuşuna doğru uzattıkça
tuba ağacından kesilmiş iki dal parçası gibi
yazdıracaktın nasıl olsa, yazdıracaktın da…

ii.
anımsıyorum şimdi, bir akdeniz seferinde yapayalnız kalmıştım
yıl bin dokuz yüz elli altı
aylardan nisandı olsa olsa
ne param vardı ne satacak bir şeyim
gerçi gemide yatıp kalkıyordum ama
takmıştım aklımı bir kere
tahtadan bir ren geyiğine
gene tahtadan bir truva atına
bulmuştum kafayı çoktan ”hey, çocuklar!”
bilen var mı, neresidir truva?
demeye kalmadıydı gül yaprağı kemiren birisi
taktıydı bir gül yaprağı yakama
bir başkası kapıya sürüklediydi beni
ve dediydi ”işte,
çenenin şurasında truva!”
hani yüzyıl yaşar da insan, nasıl
unutmazsa taşın üstünde seğirten bir karıncayı
kayan bir yıldızı göz açıp kapayıncaya
unutmadım işte bunu da
kan içinde kaldıydı ağzım burnum
doğrusu dövülmeyi sevmesem de
aklımdan geçirmezdim dövmeyi
oysa gemiciler icat etmişler derler keyfine döğüşmeyi
yalan!
”sandal ağacı gibi olacaksın
üzerine inen baltayı kokuna boğacaksın”
ben böyle öğrendimdi üvey babamdan
hayal meyal hatırlıyorum gemiye döndüğümü
rıhtımda bir iki sarhoş tayfa:
”arkadaş tayfanın sarhoş olmayanı kurumuş dal gibidir
gece karşısına çıktı mı uğursuzluk getirir.”
güç halle kaçtımdı oradan da
yırtık mavi gömleğimse rüzgarda
köpürüyordu denizin bir parçası gibi
ve burnumda o yabanıl kan kokusu
kan! dedimdi kendi kendime, kan
ne zaman çıkmaz ki yüze fırsatı yakalayınca.
zamanlar geçti aradan, yıl bin dokuz yüz kırk iki
içimi tüketen bir şenlik vardı iskenderiye’de
kim bilir, bir başka yerde belki de
gece yarısıydı, ellerim
çılgınca kanıyordu
on parmağımdan akan kan on ayrı renkte
içimde yakalanmaktan korkan bir gölge kuşunun nefesi
tüyleri kahverengi eflatun
boyu elli santimden fazla
çırpınıp duruyordu. sözlüğe bakmıştım da daha sonra
yani şenlikten kurtulunca, tükenmekten
bir gölge kuşu sahiden vardı
ben ki gerçekle yiter, düşle ayılırdım hep
bu çelişken yaşamım beni hiç bırakmadı
sabaha doğru usulca havalandı oradan
kaybetti sanki kumarda, var mıydı içimizde kumardan
anlayan.
ey gülistan sokağı, bir tomar gazete unuttuğum ev
yıl bin dokuz yüz otuz üç
vurup da kapını çıktım dışarı
dönüp arkama bakmadım bile
taşıdım aylarca yalnız
bağayla kaplanmış bir duvar saatinin ilk tik takını
öyle ya, bana sorarsanız terketmeli insan yaşamı
ölümü göze almadan
ve anlamalı bir ağaç gölgesi gibi durmaktaki sakıncayı
gitmek, durmadan gitmek
ne ölümünü bilsinler ne yaşadığını.

iii.
bir gün bir su birikintisinde tanıdım sakallarımı
gözlerimi, o yaman kuşkuyu daha sonra öğrettiler
tuba ağacından kesilmiş iki tek dalı
bilmem ki, tutmadım hiçbir fırtınanın hesabını
ne şiir yazdım gittikçe azalan yaşıma
ne de giz diye sakladım umutsuzluk için yazdıklarımı
keşfe çıktım doğup büyüdüğüm kenti yeniden
tırmandım genelevlerle dallanan sokakları
bozuk plakların, eski püskü eşyaların üstünden atladım
kağıt oynadım hiç tanımadığım adamlarla
zar attım
ve imrendim o kuleyi yaptıran adamın işaret parmağına
sinemalara girdim (bir filmin ortasında ya da sonunda)
oturmadım bile çoğu zaman
girdim ve çıktım
doğrusu hiçbir şey anlamadımsa yaşamımı anladım
öyle hep kesik kesik olan, karışık olan
ve utandım galiba sabahları demli çaylardan
(ki mavi bir taş sıkıştırırdım dişlerimin arasına hırsımdan
denizler, açık denizler
daha doğmamış olurdu dünyanın sıcak karnından.)
bir sabah da bizans paralarına baktım antikacı dükkanlarında
gözyaşı şişelerine, pesüslere baktım
tutuldum bir tasvirle kedi gözünden bir heykelciğe
onca yıl sonra truva atına tutulduğumdan
ama hiç mi hiç gereği yokken bakır bir madalya satın aldım
bilmiyorum ne yaptımdı o madalyayı ben
ya birine verdimdi ya da bir arsaya fırlattım.
bir gün de bir cami avlusunda güvercinleri taşladım
gözleri kör bir kadın mısır satıyordu
ağlamak istedi ben güvercinleri ürkütünce
o an düşünmedimse de sonradan aklıma takıldı
gözleri kör bir insan nasıl ağlar diye.
son olarak üstünde bir taşın
oturdum saatlerce...

"Edip Cansever" 

Chet Faker - Gold

4 12 2014

Kourosh Yaghmaei


Avrupa-Katmandu hattının hippi yolcuları, o dönem konakladıkları ülkelerde müzikal anlamda derin izler bıraktılar. Bırakın rock müziği, sadece müziğin yasak olduğu bir ortadoğu coğrafyasında bir çok sanatçı batıdaki aksanlarıyla boy ölçüşebilecek çalışmalara imza attı. Bu isimlerden birisi olan Kourosh Yaghmaei 70'li yıllardan yaptığı psychedelic rock müzikle İran rock'unun babası olarak anıldı. Bir anlamda Barış Manço bizde ne ise Kourosh Yaghmaei ismi İran'da oydu. Elbette islam devriminden sonra sanatçı, çocuk kitapları yazarak, müzik dersleri vererek hayatına devam etmek zorunda kalmıştır. Özetle müziğin evrensel gücü...

Kourosh Yaghmaei - Reyhan

No Justice, No Peace


Polis şiddeti kimi zaman ülke ve insan seçmiyor. Missouri eyaletinin Ferguson kentinde 18 yaşındaki siyahi genç Mike Brown’ın beyaz bir polis tarafından öldürülmesiyle başlayan Ferguson olayları dünya gündeminin en sıcak olayı. Olaydan sonra o polisin 'pişman değilim ben işimi yaptım' demesi daha ironik bir durum elbette. Her geçen gün artan bu protesto gösterilerinin bir tanesi Aaron Stewart-Ahn tarafından filme alınmış.

Özetle Adalet olmadığı yerde ot bile yetişmez....



NYC x Ferguson x Dev Hynes Piano Improv November 25 2014 Protest from AS-A on Vimeo.

Günün Şarkısı: The Black Keys "Lonely Boy"


Belki yarın sabah soğukta uyanmanın bir anlamı olur,sana çay pişirmek gibi. Ayaklarımın ucuna basarak yürürüm yataktan kalkınca. Tahtalar gıcırdar. Hayır, zamanla öğrenirim hangi tahtaların ses vermediğini. Sonra ne yaparım? Uyanmadı, çayın hazırlandığından haberi yok diye sevinirim. Bütün hayatımı, en ince ayrıntılarına kadar düşünerek hesapladığım iyiliklerin hayaliyle geçirdim albayım. Artık ne olacaksa olsun istiyorum.
 
"Tehlikeli Oyunlar"


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...